Time is ticking

Úff púff, sem krónískur stressbolti er ég náttúrulega komin með fiðring í magann og orðið pínu óglatt yfir yfirvofandi ferðalagi. Vaknaði nokkrum sinnum í nótt. Í fyrra þegar ég og Sagan fórum út var ég nú bara nokkuð pollróleg yfir þessu öllu saman en núna þegar við erum tvisvar sinnum fleiri og aðrir fjölskyldumeðlimir stressa sig nú ekki yfir svona hlutum (sem betur fer kannski?) þá er eins og áhyggjurnar leggjist fjórfalt á mig! Það er náttúrulega smá batterí að ferðast með tvö svona lítil börn en isspiss, þetta verður ekkert mál þegar búið er að pakka niður og ganga úr skugga eða ekkert lífsnauðsynlegt (s.s. lífsnauðsynlegt þessa 7 klst sem ferðalagið tekur með öllu því í Noregi er víst siðmenntað samfélag) hafi gleymst heima þá getum við andað rólega og notið þess að ferðast með snúllurnar. Það verður án efa mjög skemmtilegt þetta ferðalag og spennandi að sjá hvernig systurnar taka þessu.

Annars er æðislegt að vera í sumarfríi og við erum bara að njóta þess í botn að vera fjögur saman. Góða veðrið sem er nú samt sem áður æðislegt er samt að hrjá okkur - Saga vill vera úti allan daginn og ætti með réttu að vera þar en við stórgölluðu foreldrarnir erum að sálast úr gróðurofnæmi. Við erum í útivistarpásu og vonum svo innilega að góða veðrið ætli að vera í Noregi á sama tíma og við. Mér finnst a.m.k. stór undarlegt ef að góða veðrið heldur áfram hérna megin. Þar sem við erum líka alltaf að gæla við tilhugsunina um að fara út í einhvern tíma ætti nú góða veðrið að halda sig þar og styrkja okkur í þeirri ákvörðun :)