Alltaf að blogga

Þessi færsla verður aðeins á léttari nótunum en sú síðasta og ég vona innilega að ég sjái mig ekki knúna til að blogga aftur um pólitík.

Dóttir mín hefur síðan um jólin glatt okkur með sögum af ímyndaðri vinkonu sinni. Vinkonan sú byrjaði vel og var alltaf mikið fyrirmyndarbarn og gerði ekki nokkurn skapaðan hlut af sér. Hún var líka svo mikil fyrirmyndarstúlka að hún stóð sig sérlega vel í öllu því sem mín stúlka stendur kannski örlítið höllum fæti. Núna aftur á móti er öldin önnur, en henni Gunnu (en það heitir ímyndaða vinkonan) kennt um allt. Gunna hellti t.d. úr heillri maukkrukku á kökudisk um helgina og Sögugreyið neyddist til að borða það upp af disknum. Gunna sullar niður, skrifar á borðið og gerir ýmsan óskunda.

Ég gat nú ekki annað en glaðst þegar að Gunna heimsótti okkur enda man ég vel eftir mínum ímynduðu vinum. Þegar að mamma heyrði af góðvinkonu Sögunnar hló hún bara og sagðist sko muna vel eftir því að binda hundinn minn fyrir utan leikskólann. Glöggir lesendur vita kannski að einu dýrin sem ég hef átt eru fuglar og fiskar (sem dóu samdægurs) og því um ímyndaðan hund að ræða. Vinkonur mínar voru líka duglegar við þetta og eftir að ég flutti suður hlupu þessir ímynduðu vinir á milli landshluta á örskots stundu á meðan við vinkonurnar spjölluðum saman, önnur í Reykjavík og hin á Bolungavík. Ég get vel viðurkennt að ennþá hef ég gaman af henni Gunnu og uppátækjunum í henni og finnst dóttir mín græða heilmikið á þessum leik. Ég er fús til þess að taka hana Gunnu með mér hvert sem og er og tek svona nokkurn veginn fullan þátt í leiknum.

Það verður ágætt að rifja þessa færslu upp þegar ég verð orðin þreytt á leiknum. Ef að Sagan líkist mömmu sinni að þessu leyti á þetta ábyggilega eftir að verða langlífur leikur. Annars er hún farin að tala um að búa til sögur svo hver veit? Ég er a.m.k. nokkuð viss um það hana skortir ekki ímyndunaraflið enda hugsa ég að myndi reyna að skila henni ef ég óttaðist það!

Pólitík

Aldrei hefði ég trúað að ég myndi skrifa (og birta NB) færslu í þessum anda en...

Ég verð nú seint talin sérlega pólitísk kona en það er nú kannski fyrst og fremst vegna þess að ég nenni sjaldnast í rökræður um pólitíkina. Ég reyni að forðast slíkt við sambýlismann minn þar sem að þó við séum í grunnhugmyndum mjög sammála og samstíga tekst okkur einhvern veginn alltaf að láta eins og við séum að tala við vegg og það endar með ósköpum. Svo stærsta hluta ársins eru þessir hlutir lítið sem ekkert ræddir hér á heimilinu. Að auki er ég líka svona mátulega áhugalaus svo það þarf eitthvað sérstakt til að ég nenni að fara að spá.

Samt er ég ægilega hrifin af kosningum og fæ pínu nostalgíukast þegar kemur að kosningum. Það hræðir mig þegar ég viðurkenni að það er komið næstum því einn og hálfur áratugur síðan þess aðdáun mín hófst. Fyrsta alvöru vinnan mín, ef alvöru vinnu skal kalla var við forsetakosningarnar 1996. Við gætum jú kallað það vinnu þar sem launaumslagið gladdi litla barnapíuhjartað afar mikið. Þegar að þessu kom höfðu held ég tvennar kosningar komið og farið og ég alveg hreint þráð að fá að vera með. Allar kosningar þar eftir og þar til 2004 meldaði ég mig í vinnu hjá pabba og skemmti mér hið besta.

Kannski að þessi störf mín hafi gert mig svona hlutlausa því að sjálfsögðu var þetta ekki nein flokksbundin störf heldur við kjör utan kjörfundar. Þar eru öll barmmerki og allur áróður bannaður svo mér var gjarnan pakkað inn í bómull og kosningaáróðurinn fór framhjá mér. Ég man líka aldrei eftir því að þessir hlutir hafi verið ræddir mikið heima hjá mér þegar ég var krakki og efast um að dætur mínar muni alast upp við mikinn hita í pólitískum umræðum.

Ég þarf nú samt varla að taka það fram að sem Reykvíkingi sem borga mína skatta samviskusamlega hafa atburðir síðastliðinnar viku hrist svolítið upp í manni. Þetta er nú meiri vitleysan verð ég að segja. Eiginlega fáránlegt að sitja bara heima upp í sófa og láta bjóða sér þetta rugl. Og þar að auki, sem einlægur aðdáandi kosninga verð ég að segja að þær hljóma bara ljómandi vel í þetta skiptið.

Sandra sem er nú soldið vel pólitísk og þar að auki uppáhaldspenninn minn hér á veraldarvefnum átti snilldarsetningu í ljósi mótæla síðustu daga og ég ætla að fá hana lánaða. ,,Hvað eigum við að gera þegar okkur er misboðið? Kveikja á kerti?”

Yfir og út takk fyrir :)

Wiiiii

Sem kona sem á tölvukarl er ég stundum svolítið á varðbergi gagnvart tölvuleikjum og tölvum og tölvumálum af ýmsu tagi. Þegar að Nintendo Wii var væntanleg á markað byrjaði karlinn minn að dásama tölvuna og tala um að sig langaði svo í svona og svona. Þetta kostar nú smá peninga og alltaf sagði ég nei og að ég tæki ekki í mál að fá leikjatölvu inn á heimilið. Ekki séns! Þetta var í lok árins 2006 og núna skal ég éta ofan í mig allt sem ég sagði. Það eru ca. tvær vikur síðan ég gaf mig, samþykkti kaupin og núna ég kooooolfallin. Um síðustu helgi keyptum við tölvuna og ég er ekki frá því að ég sé háðust.

Leikirnir sem hugsaðir eru fyrir tölvuna, Wiii Sports og Sims Castaway eru alveg ágætis afþreying en það sem á hug minn allan eru Super Mario Bros 1 og Super Mario Bros 3. Það voru ófáar klukkustundirnar sem ég hef eytt í þessum leikjum enda soldið tölvunörd sjálf. Vá hvað þetta er skemmtilegt og enn einu sinni kem ég sjálfri mér á óvart með skuggalegu minni mínu. Þetta er fáránlegt! Ég er nokkuð viss um að það eru ein níu ár síðan ég spilaði þetta af einhverju viti, en þá var ég í tíunda bekk og stelpurnar sem ég passað nokkrum sinnum í viku með skólanum áttu Nintendo. Samt tók upp fjarstýringu og öösss, ekki orð um það meir!! Helmingurinn fjölskyldunnar svaf hérna áðan, einn fjórði hluti er hjá ömmu sinni og ég, ég sat og einbeitti mér af öllum mætti til þess að klára Super Mario 1 og var mikill léttir þegar ég lauk því.
Ég held að þetta sé komið gott í bili, gott að taka pásur í þessu eins og öðru.