Wiiiii

Sem kona sem á tölvukarl er ég stundum svolítið á varðbergi gagnvart tölvuleikjum og tölvum og tölvumálum af ýmsu tagi. Þegar að Nintendo Wii var væntanleg á markað byrjaði karlinn minn að dásama tölvuna og tala um að sig langaði svo í svona og svona. Þetta kostar nú smá peninga og alltaf sagði ég nei og að ég tæki ekki í mál að fá leikjatölvu inn á heimilið. Ekki séns! Þetta var í lok árins 2006 og núna skal ég éta ofan í mig allt sem ég sagði. Það eru ca. tvær vikur síðan ég gaf mig, samþykkti kaupin og núna ég kooooolfallin. Um síðustu helgi keyptum við tölvuna og ég er ekki frá því að ég sé háðust.

Leikirnir sem hugsaðir eru fyrir tölvuna, Wiii Sports og Sims Castaway eru alveg ágætis afþreying en það sem á hug minn allan eru Super Mario Bros 1 og Super Mario Bros 3. Það voru ófáar klukkustundirnar sem ég hef eytt í þessum leikjum enda soldið tölvunörd sjálf. Vá hvað þetta er skemmtilegt og enn einu sinni kem ég sjálfri mér á óvart með skuggalegu minni mínu. Þetta er fáránlegt! Ég er nokkuð viss um að það eru ein níu ár síðan ég spilaði þetta af einhverju viti, en þá var ég í tíunda bekk og stelpurnar sem ég passað nokkrum sinnum í viku með skólanum áttu Nintendo. Samt tók upp fjarstýringu og öösss, ekki orð um það meir!! Helmingurinn fjölskyldunnar svaf hérna áðan, einn fjórði hluti er hjá ömmu sinni og ég, ég sat og einbeitti mér af öllum mætti til þess að klára Super Mario 1 og var mikill léttir þegar ég lauk því.
Ég held að þetta sé komið gott í bili, gott að taka pásur í þessu eins og öðru.