Aldrei hefði ég trúað að ég myndi skrifa (og birta NB) færslu í þessum anda en...
Ég verð nú seint talin sérlega pólitísk kona en það er nú kannski fyrst og fremst vegna þess að ég nenni sjaldnast í rökræður um pólitíkina. Ég reyni að forðast slíkt við sambýlismann minn þar sem að þó við séum í grunnhugmyndum mjög sammála og samstíga tekst okkur einhvern veginn alltaf að láta eins og við séum að tala við vegg og það endar með ósköpum. Svo stærsta hluta ársins eru þessir hlutir lítið sem ekkert ræddir hér á heimilinu. Að auki er ég líka svona mátulega áhugalaus svo það þarf eitthvað sérstakt til að ég nenni að fara að spá.
Samt er ég ægilega hrifin af kosningum og fæ pínu nostalgíukast þegar kemur að kosningum. Það hræðir mig þegar ég viðurkenni að það er komið næstum því einn og hálfur áratugur síðan þess aðdáun mín hófst. Fyrsta alvöru vinnan mín, ef alvöru vinnu skal kalla var við forsetakosningarnar 1996. Við gætum jú kallað það vinnu þar sem launaumslagið gladdi litla barnapíuhjartað afar mikið. Þegar að þessu kom höfðu held ég tvennar kosningar komið og farið og ég alveg hreint þráð að fá að vera með. Allar kosningar þar eftir og þar til 2004 meldaði ég mig í vinnu hjá pabba og skemmti mér hið besta.
Kannski að þessi störf mín hafi gert mig svona hlutlausa því að sjálfsögðu var þetta ekki nein flokksbundin störf heldur við kjör utan kjörfundar. Þar eru öll barmmerki og allur áróður bannaður svo mér var gjarnan pakkað inn í bómull og kosningaáróðurinn fór framhjá mér. Ég man líka aldrei eftir því að þessir hlutir hafi verið ræddir mikið heima hjá mér þegar ég var krakki og efast um að dætur mínar muni alast upp við mikinn hita í pólitískum umræðum.
Ég þarf nú samt varla að taka það fram að sem Reykvíkingi sem borga mína skatta samviskusamlega hafa atburðir síðastliðinnar viku hrist svolítið upp í manni. Þetta er nú meiri vitleysan verð ég að segja. Eiginlega fáránlegt að sitja bara heima upp í sófa og láta bjóða sér þetta rugl. Og þar að auki, sem einlægur aðdáandi kosninga verð ég að segja að þær hljóma bara ljómandi vel í þetta skiptið.
Sandra sem er nú soldið vel pólitísk og þar að auki uppáhaldspenninn minn hér á veraldarvefnum átti snilldarsetningu í ljósi mótæla síðustu daga og ég ætla að fá hana lánaða. ,,Hvað eigum við að gera þegar okkur er misboðið? Kveikja á kerti?”
Yfir og út takk fyrir :)
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
5 ummæli:
haha, góð hugmynd, ég kveiki á kerti.
Hva þú hér? Og síðan í Júlí! Hef ég einhverntíman vitað það?
Já þetta er meira ruglið og Sandra talar ofurskemmtileg um það;)
Ég bíð alltaf eftir Sundabrautinni og þegar meiri áhersla er lögð á að kaupa kofaskrifli við Laugaveginn en bæta samgöngur okkar úthverfabúa þá er mér sárlega misboðið....og hananú!
Ég er nú Hafnfirðingur og anti pólitíkus en þessi skrípaleikur hristi upp í mér.
Þetta lið fær borgað hundruðir þúsunda fyrir að haga sér eins og bjánar, hvað finnst ykkur um það?
jahérna.
ný bloggsíða!
ég þakka fögur ummæli í minn garð,
hér hefur logað á kerti síðustu daga - það hlýtur bara að fara að skila sér.
en ég er ánægð með bloggið kona góð!
(og þegar þú ert farin að skrifa um pólitík... jahh... þá er allavega ástæða til að kveikja á kertunum....)
Skrifa ummæli